دلتنگی آدم های خانه ی مادربزرگه......

همه ی آنچه که میخواهم نیست....! _ مردها گریه نمی کنند.... حرف تو بود که ناگاه دیدم بی تاب شد و جاری گشت ، زیر لب میگفت : حیف بود ، حیف شد ، باید می ماند ، دیگر مثل او نخواهد بود.... به یقین دلش هوای روزهایی را دارد که ساعت ها گرم صحبت میشدند.... _ مادربزرگ میگفت : نمیداند ، اما همیشه به حال ' رفته ام ' اشک میریزم ؛ میگفت خدا میداند که حالم چگونه است....! _ آلبالو خشک هارا بیرون آورد ؛ نگاهشان کرد و گفت : آخرین بار که آمد برایش آلبالو و پسته خام آوردم میگفت هنوز هم مثل کودکی ها از این خرت و پرت ها زیاد داری.... خواهر کودکیش بود ! میگفت : باهم بزرگ شدیم ، موهایش فر بود و مدادم را لای فر موهایش فرو میبردم میگفت : آخرین بار که آمد دلم میخواست فقط از او فیلم بگیرم اما خجالت کشیدم ، اما نشد..... _ رابطه ی روحی باهم داشتند ؛ در جمع ها در گوشه ای گرم صحبت میشدند ؛ از شعر و ادب تا سفر نامه های او ! ' او ' میگفت برایش ، وقتی که عزم سفر بود...؛ هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود.... _ فرق نمیکرد باران باشد یا که آفتاب  میگفت کجایی تا بیایم!  زیباترین نوزاد بود ؛ میگفت : فقط کودکی های ' او ' را بخاطر دارم ..... از کودکی تا آخرین لحظات که بالا سرش نشسته بودم....!  میگفت : گویی هنوز از ما دور است منتظریم که بیاید.... شاید همین آخر هفته ، همین جمعه شب....! _ خانه پر بود و شلوغ ، در گوشه ای از اتاق رو به ایوان مشغول صحبت بودند ؛  میخواست درباره ی آدم های این خانه داستانی بنویسد.... میگفت : جدایی نادر از سیمین را دیده ای؟ جایزخ ی نوبل آورده ، نادر مرد بود.... مادر من زن است ؛ زن است و تنها .....! _ آخرین روزها بود ؛ روزهای سخت بخش ICU میگفت : دیدی؟ دیدی باز هم فقط تو ماندی؟!! همسفر بودیم ؛ باهم جایی به حال هوای این روزها..... _ هروقت می آمد چنان در آغوشش میفشرد تا سرخ شود از خنده.... آخرین سیزده را در خانه ی او بدر کردیم همه جمع شدیم در آخرین سیزده ایی که دیگر قرار بود نباشی.....!! _ ( رفیق بی کلک مادر لابد تعجب کرده ای چرا از بین این همه شعر و چیزای رایج ، از ادبیات کامیونی برای شروع نوشته ام استفاده کرده ام ؛ راستش را بخواهی هر چه فکر کردم چیزی بهتر از این پیدا نکردم  ، رک ، صریح ، صادقانه .... بین آنهایی که به آدم نزدیک اند بعضی آنقدر نزدیک اند که نمی بینیمشان ؛ مثل مادر...! و اگر آدمی مثل تو باشد _ ببخشید بی ادبی نباشد _ که همه عمرش را گذاشته تا من نبودن هیچ چیز را حس نکنم!! اصولا ما کمتر وقت پیدا میکنیم تا حقیقت آنچه را در دل داریم به هم بگوییم ولی این دیگر خیلی واضح است که خودم را بدون وجودت لحظه ای نمی توانم حس کنم ؛ هرچند که کمتر بگویم یا کمتر این را از دفتارم بفهمی ! ) روز مادر بود....صفحه ی اول کتاب هدیه ایش نوشته بود ....! ( این کتاب را تقدیم میکنم به کسی که معلم است حتی بیرون از مدرسه واقعا نمیدانم اگر معلم نمیشدی چه کاری میتوانستی بکنی ! تقدیم به مادر و غم نگاهش ) امضا : مهدی سهرابی #bqo #یادنامه داداش مهدی #خودم